Ik snap het niet

Nadat iemand de boter aan het laten branden en de hele keuken blauw was hadden we even alle deuren opengezet. De serre heeft natuurlijk een deur naar de achtertuin. Naast de serre ligt de keuken vanwaar je doorkunt naar de bijkeuken die ook een deur heeft naar de achtertuin. Deze laatste deur hebben we eigenlijk nooit open, maar nu om het een beetje door te kunnen laten waaien wel. Zoran snapte er helemaal niets van. En die blik op zijn gezicht maakte het voor ons natuurlijk nog leuker om hem even te pesten. Marco en ik gingen dus in tegenovergestelde richting rondjes lopen en Zoran die stond buiten naar de serre en de deur van de bijkeuken te kijken. Uiteindelijk durfde hij wel heel voorzichtig bij de bijkeuken te gaan snuffelen, maar hij deed net alsof het iets heel onbekends en angstaanjagends was. Toch een heerlijke blik als hij het allemaal niet meer snapt.

Onze luilak was gisteravond diep in dromenland.

Foto's

Of het nu is omdat Zoran Marco als alfa beschouwd of dat Marco gewoon te snel loopt, ik weet het niet. Maar het is me wel opgevallen dat als we met zijn drieën gaan wandelen dat Zoran dan eigenlijk gewoon gehurkt een grote plas doet en soms toch nog snel een klein beetje met zijn poot omhoog. Terwijl wanneer ik alleen met Zoran ga wandelen, dan doet hij eigenlijk alleen maar kleine plasjes tegen bomen aan, met zijn poot omhoog. 

Wat me ook op is gevallen is dat als we met zijn drieën zijn Zoran altijd lekker gek en speels is, maar alleen met mij is hij een stuk rustiger en alerter. Dan moet Zoran opeens de alfa reu spelen?

 Als je de foto groot maakt zie je dat Zoran aan het lachen is. Echt een mooie glimlach op zijn gezicht.

 Mooi poseren

 Wat is dat? Er sprong een kikkertje door het gras

 Hele mooie foto, maar had eigenlijk iets hoger gemoeten, met iets meer groen van de bomen erop.

En eindelijk heb ik het vast kunnen leggen. Lekker charmant

Zoran word volwassen

Gister wilde ik voor dat Marco thuis zou komen van werk nog even met Zoran naar het veld gaan. Toen ik daar was besloot ik toch maar door te lopen naar het bos. Midden op het veld lag een vrouw te zonnen met twee honden naast zich. Zoran wil met alle honden spelen en aangezien een van de honden een maltezerachtig hondje was, vond ik dit niet verslandig.
Twee maanden geleden als we over de parkeerplaats van GaiaZoo liepen, moesten we Zoran dichtbij houden want hij wilde altijd op iedereen af om te snuffelen en een aai te halen. De laatste tijd loopt Zoran op het gras en hebben we alleen het uiteinde van de lijn vast. Als de mensen voorbij zijn, dan wil hij soms nog wel even omdraaien om te snuffelen, maar hij benaderd ze niet meer van voren.
Zo ging dat gister dus ook. Aan het eind van de parkeerplaats vond Zoran het opeens nodig een paal te markeren. Dat deed hij wel heel erg mooi. Eerst tilde hij zijn poot gewoon op, maar hij moest hem daarna toch nog even helemaal omhoog gooien, om zo hoog mogelijk te komen.
Hij plast ook nog regelmatig zittend, maar bomen moeten tegenwoordig altijd hoog gemarkeerd worden. Gister was alleen de eerste keer dat hij een paal markeerde en al helemaal dat het ook nog tot bovenaan moest.
Ik heb ook nog twee voorbeelden van hoe hij nu met mensen is. Zaterdag in de pauze van voetbal zijn we even snel voor een plas gegaan en toen kwamen we een buurjongetje tegen met twee vriendjes. Buurjongentje was helemaal trots aan zijn vriendjes aan het vertellen wat voor hond het was en wilde Zoran even begroeten. Zoran herkende het buurjongetje natuurlijk gelijk, maar het enthousiasme beviel hem niet en hij bleef dus goed op afstand. Hij wilde soms wel even snuffelen, maar als iemand dan bewoog dan sprong hij weer een meter naar achter.
Vanmiddag kwamen twee vrienden even op bezoek. Ze zijn hier beide al vaker geweest en Zoran moest altijd helemaal in ze kruipen. Vanmiddag hield hij wat afstand toen ze binnenkwamen en toen ze hem wilde begroeten deed hij een paar stappen achteruit en blafte (zo'n hoestblaf). Na een uurtje was het wel weer oke en mochten ze hem ook wel voorzichtig aaien, maar ging niet meer bij ze op schoot liggen zoals de vorige keer. Hij was heel voorzichtig en allert.
Dat hij voorzichtiger word en wat terughoudender/afwachtender vind ik geen probleem. Alleen hopen dat het niet te ver naar schuw zijn gaat neigen.

Foto's

Voetbal

Wij kwamen vanavond thuis, nadat we even wat gegeten hadden bij Marco's ouders, en toen lag er wat voor het raam. Zoran zal het er vandaag ergens neergelegd hebben, maar ik heb het helemaal niet gemerkt. Schijnbaar vond hij dat we te weinig versierd hadden voor het voetballen.

Zieke Zoran

Gisterochtend kom ik beneden en loop ik naar Zoran's kamer toe en trof ik dus iets minder leuks aan. Meneer had zo ongeveer de muren bruin geverfd, alles zat onder. Ik vroeg me eerst een even af hoe ik deze bruine vla op wilde gaan ruimen. (Tips voor een volgende keer zijn meer dan welkom.) Na flink wat wcpapier, kranten en daarna nog even flink schrobben, is alles toch goed schoon geworden.
Ik moest toch eigenlijk wel even richting werk, maar had me bij vertrek al voorgenomen er niet meer dan 3, maximaal 4 uur van te maken. Aangekomen ben ik eerst naar de productieleider gegaan, maar die had op het moment niets dringends te doen. Door naar de logistiekleider en die had ook niet echt iets te doen. In overleg met beide zat ik dus een half uur later weer in de auto naar huis om achter Zoran's kont aan te kunnen dwijlen.
Zoran heeft de hele dag rustig bij me gelegen en zo af en toe kwam het er toch weer uitgelopen. Aan het eind van de ochtend viel me op dat zijn snuit erg warm was. Waarschijnlijk heeft hij dus ook een beetje verhoging/koorts gehad. Om 4 uur ben ik naar het veld gelopen. Ik durfde het toen eindelijk aan omdat hij het al ongeveer twee uur had weten op te houden. Daarvoor had het niet veel zin omdat het er ieder half uur wel uitgelopen kwam en Zoran had er de energie ook helemaal niet voor. Ondanks dat zijn snuit nog steeds erg warm was, had hij om 4 uur toch wat meer energie en omdat hij al ongeveer twee uur niets gedaan had, durfde ik de gok te wagen.
Hij hield het lang vol, maar hij redde het net niet tot het veld. Het was nog hooguit 20 meter, maar het spoot eruit. Gelukkig had ik hem nog wel van de stoep af kunnen trekken en heeft hij het in de goot gegooid. Eerst even naar het veld, voor het geval er nog meer komt en dan zou ik op de terugweg wel even aanbellen voor een emmer water. Nou, dat plan ging dus niet door. Na nog drie ladingen bruine vla te hebben gedumpt, rook hij schijnbaar toch ergens iets heel lekkers. Hij heeft zich er nog even lekker doorheen gerold en stonk een uur in de wind. Dan toch maar gelijk naar huis en Zoran wassen.
Na deze poging tot wandelen ging het toch wat beter. Er is wel nog een enkel ongelukje gebeurt, maar gelukkig niet meer zo vaak. Hij heeft het later ook nog twee keer gered naar het veld voordat hij leegliep.
Vanmorgen viel het ook heel erg mee. Toch nog een ongelukje, maar het was niet meer zo waterig en sinds vanmiddag heeft het zelfs weer wat vorm gekregen. Vanmorgen was hij nog steeds een beetje warm, maar wel minder als gister en nu voelt hij eigenlijk wel weer normaal aan. Hopelijk is hij morgen weer helemaal beter.

Hoezo verwend?

Lekker luchtpijpje

Zoran en logeetje Okami

Toen ik vanmorgen beneden kwam en naar Zoran's kamer liep om hem en Okami los te laten, stonden daar twee van die wiebelkonten. Zo wild kwispelend dat ze bijna om zouden vallen.
Met een snelle blik op buienradar en geen betere verwachtingen voor het komende uur, ben ik maar met ze naar het veld gelopen. Marco lag nog lekker in een warm bed en ik liep in de stromende regen.
Ondanks dat Okami zo blij was toen ik ze vanmorgen uit de kamer liet, had ik hem voor de zekerheid toch zijn tuig omgelaten. Als hij dan misschien niet zo makkelijk wilde komen, dan kon ik hem in ieder geval nog makkelijk vastgrijpen als hij langs zou lopen. Zonder tuig kan ik hem natuurlijk alleen echt bij zijn vacht vastpakken en dat voelt hij natuurlijk en zal dan gezien worden als straf.
Stoeien deden ze niet echt meer. Gister eigenlijk ook al niet meer zo. Alleen maar rennen en elkaar moe maken. Vanmorgen hebben ze dus ook nog lekker gerend in de stromende regen. Ik had de camera ook bij en heb nog een paar fototjes kunnen maken terwijl ik er overheen ging om te voorkomen dat hij te nat zou worden.
Wandeling in het bos is het vandaag niet meer geworden. Dan zouden ze waarschijnlijk helemaal zwart zijn geweest, dus leek ons niet zo'n goed idee. En met die regen zag je ze ook echt denken op het moment dat de riem gepakt werd 'moet dat echt? kun je geen kattenbak aanschaffen ofzo?'
Rond 5 uur waren Jennifer en Didier weer hier om Okami op te halen. Volgens Zoran horen ook zij helemaal bij de roedel want hij was net zo hyper als Okami. En ze waren maar heen en weer aan het rennen met zijn twee. Zodra Okami naar Jennifer ging, ging Zoran naar Didier en als Okami dan weer naar Didier ging rende Zoran weer naar Jennifer. En zo maar heen en weer rennen de hele tijd.
Toen Okami weg was heeft Zoran nog even voor het raam gezeten en keer hij telkens weer om naar ons alsof hij wilde vragen 'komt hij niet meer terug?' Nu lijkt hij het niet meer erg te vinden. Hij ligt weer lekker te dutten en komt ook weer lekker knuffelen.
Na het wandelen net waren mijn schoenen van binnen ook helemaal nat. Om te drogen duwde ik er kranten in, maar schijnbaar vond Zoran dat die daar niet hoorde. Ik had de krant op de trap liggen en terwijl ik een stuk afscheurde en verfrommelde, stal Zoran een ander stuk uit mijn schoenen die achter me op de mat stonden. Omdat ik natuurlijk wel in de gaten had wie het was en het stiekem ook wel grappig was, speelde ik even mee. Maar toen draaide ik me om toen ik hoorde dat Zoran het stuk krant weer uit mijn schoen trok. Die blik in zijn ogen was onbetaalbaar en hij liet het stuk krant weer vallen. De dondersteen.

Zoran en logeetje Okami

Voor het avondeten zijn we nog even voor een plasje naar het veld gelopen. Zoran en Okami sprongen daar gelijk bovenop elkaar dus besloten we het er maar op te wagen en hebben we Okami ook los gelaten. Zijn tuigje nog om zodat we hem toch nog makkelijk en snel vast konden pakken, maar hij luisterde prima.
Na het eten zijn we nog lekker het bos in gegaan en hebben we Okami ook gelijk los gelaten. Ze stormden lekker met zijn tweeen door de struiken heen en hebben weer lekker gestoeid. Okami hield ons ook heel goed in de gaten en bleef prima bij ons. Hij kwam ook snel weer naar ons toe als we hem riepen en liet zich ook weer prima aanlijnen wanneer dit even nodig was.
Op de terug weg naar huis schrok hij zich wel even goed wild. We liepen op een stuk waar de stoep nog geen meter breed is en dan staan de huizen er al gelijk. Precies op het moment dat we daar liepen maakt iemand de rolluiken dicht en toen sprong Okami gelijk een meter de lucht in en trek hij me even flink mee. Zijn angst duurde maar twee seconden, hij keek me aan, zag dat ik rustig bleef en alles was weer oké. Hij hersteld zich dus gelukkig wel heel snel en snapt dat zijn angst geen zin heeft als andere niet bang zijn.
Na het wandelen waren ze allebei weer kapot en besloten ze dat de grote bank precies groot genoeg was voor hen samen.

 Okami mag nu ook lekker los

 Zoran wijst de weg wel

 Okami hield ons goed in de gaten en bleef netjes wachten

 Zoran moet weer spelen. Vlak voor hen weer het grote grasveld waar ze nog even lekker samen doorheen vlogen

 Okami vond dat hij nog niet vies genoeg was en besloot zijn voeten nog even een kleurtje te geven

En deze bank is precies groot genoeg voor ons twee.

(Ja, de bank is kapot dat weten we. Zo'n leuke nep leren bank dat begint allemaal te scheuren na een tijdje. En Marco vind het nogal leuk om te pulken.)

Zoran en logeetje Okami

Vanacht gingen de hondjes zonder problemen Zoran's kamer in om te gaan slapen. Of ze samen in de mand zijn gaan liggen weten we niet, maar we hadden in ieder geval nog een paar kleden op de grond gelegd zoudat er in ieder geval niet op de koude tegels zou hoeven gaan liggen. We hebben maar heel even wat gekibbel gehoord en toen was alles stil en konden we lekker gaan slapen.
Iemand vond het alleen nodig om om half 5 vanmorgen te gaan stoeien. Na een paar keer roepen werden ze gelukkig weer rustig en konden we toch nog een paar uurtjes doorslapen.
Schijnbaar hadden de heren toch niet zo heel veel geslapen vanacht want ze zijn beide echt ontzettend lui. Net in het bos zat er weer wat meer energie in, maar voor Okami was het natuurlijk allemaal zo spannend dat hij geen tijd had om te spelen. Het lopen over de parkeerplaats van GaiaZoo viel reuze mee. Okami was voorzichtig, maar liep toch zonder aarzelen mee. Schijnbaar is er vandaag iets met wielrenners en die fietsen ook over een verharde weg in het bos. Dat vond Okami soms wel wat minder.
Na het wandelen waren ze natuurlijk gelijk weer zo lui dat ze weer alleen maar liggen te dutten.