Zoran en Okami

Okami is gister weer naar huis gegaan. Hij was heel erg blij zijn baasje weer te zien, maar toen hij mee moest lopen stribbelde hij toch wel even tegen. Ze hebben 's morgens nog even flink gerend op het veld en Zoran is ook vandaag nog lekker uit aan het rusten van het logeerfeestje.
Ik had zondag avond nog een paar foto's gemaakt op het veld, maar omdat het al wat schemerde is de kwaliteit niet super.

Even naar het water

Ja, dat zei ik toen we halverwege ons normale rondje door het bos waren. Het bos waar we normaal gaan, is het bos achter GaiaZoo en van daar uit kun je ook doorlopen naar Kasteel Erenstein, wat onder Gaia ligt. Over de ronde door het bos doen we normaal (inclusief het stuk heen en weer naar huis) ongeveer een uur. Op Erenstein kun je ook helemaal rondlopen en daar doe je, met wat pauzes om te spelen toch wel twee uur over. We hebben uiteindelijk dus een behoorlijk stuk gelopen en de hondjes hebben lekker gerend, gestoeid en gespeeld in het water.
Zoran heeft Okami ook een aantal dingen geleerd in de afgelopen dagen. Hoog gras is er om als een konijn door heen te springen. Water is er om lekker languit in de gaan liggen en om af te koelen. En als de baas een stok gooit, dan moet je die pakken en kapot knagen. Okami deed ook met alles heerlijk mee en hij vond dat het mooie veld met haver net zo goed geschikt was om doorheen te springen als het lange gras.
Geniet van de foto's!

 Daar zal de boer blij mij zijn. Maar stiekem toch nog een hele mooie foto geworden.

 Even snel die pootjes bruin maken.

 Okami vond het wel een heerlijke manier om af te koelen.

 Zoran met een stok.

 En Okami ook met een stok.

 Twee waterratten.

 En dan kapot knagen zoals Zoran verteld haEd.

 En dit keer is het Okami die Zoran het water in probeert te lokken.

 En dan laat hij de stok vallen als Zoran geen zin meer heeft.

 Hier zie je Okami's schutkleuren bij de, bijna klaar om geoogst te worden, haver.

 Zoran valt wel heel erg op bij de haver.

 Hier de haver aan de andere kant van het pad.

(zelfde veld als waar Okami doorheen vloog in het begin)

Deze is schijnbaar een stuk later gezaaid.

 Tussen twee velden door naar het bos.

En nog een keer met wat meer omgeving erop.

Geen wandelweer

Het is vandaag echt geen wandelweer. Als we als het even wat droger is de riemen pakken om even snel richting het veld te gaan. Dan staan Zoran en Okami ons echt aan te kijken alsof ze willen zeggen "moet dat echt?"
Vanacht zijn ze gelukkig lekker rustig geweest. En hebben wij ook een goede nachtrust gekregen. Okami heeft tot nu gelukkig ook heel goed gegeten, wat de vorige keer niet echt mee viel. Ik blijf er wel bij staan en hij moet ook eerst alles opeten voordat hij weer wat anders mag doen. Hij eet gelukkig wel gewoon door, maar word afgeleid door ieder geluidje en iedere beweging. Dan moet ik hem toch iedere keer weer even naar de voerbak wijzen, anders gaat hij gewoon wat anders doen.
Vandaag houden Zoran en Okami zich voornamelijk binnen bezig. Gisteravond hebben ze in de achtertuin nog wat stokken gesloopt, maar nu liggen ze eigenlijk alleen wat rustig te luieren, af en toe wat stoeien en kijken wie er allemaal op straat langsloopt.

 Heel even rusten na het stoeien.

 Maar Zoran is al snel weer uitgerust. "Spelen?"

En net zaten ze samen voor het raam.

Bij de overbuurvrouw kwam net iemand de ramen wassen, in de stromende regen.

Alles past..

..ook drie man op een twee-zits

Okami weer hier

Gisteravond laat is Okami weer hier afgezet. Zijn baasjes gaan een paar daagjes genieten van mooie muziek en Okami mag weer hier komen logeren. Nadat Yuna net loops is geweest, was Okami wel een stukje pittiger en Zoran wat opdringeriger omdat Okami waarschijnlijk toch nog wat van Yuna's geur meedraagt. Ze hebben dan ook flink gestoeid gisteravond en helaas ging dat snachts ook nog wel even door.
Vanmorgen waren ze dus al lekker bekaf. Niet alleen door het stoeien, maar ook omdat het hier al heel gauw 30 graden was. Om toch even lekker een stukje te gaan wandelen zijn we de schaduw van het bos op gaan zoeken en daar werden ze toch weer wat actiever.
Weer terug thuis waren ze natuurlijk bekaf en zoeken ze de koelste plekjes op.

 Kijk eens jongens

 Even door het hoge gras razen. Je zag alleen af en toe wat kopjes boven komen

 Nog een keer?

Ja, maar nu gewoon over het pad

Mama Amber op bezoek

Vandaag zijn Bertus en Coby samen met Zoran's moeder Amber op bezoek geweest. Zoran was natuurlijk helemaal door het dolle heen toen ze binnen kwamen. Hij wist niet bij wie hij zijn knuffels moet halen of dat hij toch naar Amber toe moest.
Door het vieze weer konden we niet lekker wandelen, maar ik heb binnen nog wel een paar leuke fototjes kunnen maken.

 Amber ging al snel rustig liggen, maar Zoran zat natuurlijk nog bomvol energie.

 Amber kijkt rustig naar buiten en Zoran moet natuurlijk dat kontje van zijn ma gelijk besnuffelen.

 Amber vond de erker wel leuk volgensmij.

Amber even poseren samen met Bertus

 Zoran kan eindelijk even rustig gaan liggen op de bank en Amber mooi bij Bertus aan de voet.

 Mama Amber samen met zoon Zoran op de bank.

Als je voor Zoran's neus kijkt kun je ook even kennismaken met onze overbuurman.

Die staat de hele dag voor het raam. Om gek van te worden soms.

Amber en Zoran die nog even aan het treiteren was.

Stokken zijn toch wel erg leuk

Vanmiddag in het bos vond Zoran het weer eens heerlijk om met een stok te spelen. Rennen, rennen, rennen en het baasje lekker uitlokken. Om de brug, die jullie vast wel op eerdere foto's hebben gezien, op te komen moeten we altijd door een poortje heen. Zoran kan makkelijk onder of tussen de balken van de brug door, maar toch kiest hij er altijd voor om door het poortje te gaan samen met ons. De poort moet je met een hendel open maken.
Marco gooit een stok altijd zo hoog en ver dat Zoran eigenlijk altijd 5 meter rent, dan blijft staan om te kijken waar de stok beland en dan gaat hij hem pas halen. Vanmiddag belande de stok op de brug. Zoran rent er heen, springt tegen het poortje aan, die dus niet open ging, begint vervolgens te grommen en te janken en kruipt onder de balken van de brug door en pakt de stok. Het duurde even voordat wij bij Zoran waren, want we hebben toch wel even flink moeten lachen om Zoran. Dat hij gewoon even chagerijnig werd en gek ging doen omdat het poortje niet open ging was best wel komisch om te zien.

 Zoran met zijn lekkere, springerige kontje

 Kom dan pakken

 Krijg je lekker toch niet

 Pak dan als je kan

 En dan proberen terug te krijgen als het baasje hem toch te pakken heeft gekregen

En natuurlijk nog een keer mooi poseren op de brug. Uiteraard met stok.

Lekker lui

Zoran lag lekker uitgebreid te slapen op de bank. Natuurlijk werd hij wakker zodra hij de camera hoorde, maar hij bleef wel nog net zo liggen als toen hij sliep.

Dan wel en dan niet

Vanmiddag was er bij ons om de hoek, de opening van de gerenoveerde Romeinse villa. Het was een grasveld met fundering en een mooie waterput en nu is het een grasveld met fundering, zonder waterput, maar met een brug erover en wat nieuwe boompjes. De manier van renoveren vond ik ook erg apart. Ze hebben alle stenen eruit gehaald, op een hoop gegooid en daarna weer terug gelegd. Maar oke.. daar gaat het hier niet over.
Vanmiddag was dus de opening en alle buurbewoners waren uitgenodigd. Ik vond het niet echt nodig om er heen te gaan en was het eigenlijk ook vergeten. Toen ik wilde gaan wandelen herinnerde ik het me weer omdat ik allemaal gepraat en geklap hoorde. Ik besloot om via de Romeinse villa naar het veld te lopen voor een poep en plas en om dan nog even door te gaan naar het bos.
De Romeinse villa vond Zoran alleen niet zo'n geslaagd idee. Hij heeft wel eens even een schrik momentje, maar hersteld zich dan heel snel. Deze keer was het echt 'niet leuk, niet leuk, niet leuk, ik wil WEEEEEEEEEEEEEEEEEEEG!!'. Ik denk dat ik zijn gedachten wel redelijk verwoord heb. Meneer had zijn staart goed tussen zijn poten (maar niet tot aan zijn buik) en wilde eigenlijk alleen maar weg. Omdat ik Zoran wilde laten zien dat hij niet bang hoefde te zijn en ik ook wel even wilde luisteren. Zoran ging wel zitten, maar was absoluut niet blij. Zodra ik aanstalte maakte om te gaan lopen trok hij mijn arm al uit de kom. Om uiteindelijk een beetje te kunnen lopen heb ik hem bij zijn halsband vast moeten pakken. Als ik hem aan het einde van de lijn vast hield, dan trok hij mijn arm uit de kom en als ik hem kort vast hield, dan zette hij zich af tegen mijn voeten of benen. Als ik zijn halsband vastpak, dan relaxt hij toch wat meer en accepteert hij mijn leiding beter in zo'n situatie.
Waar hij waarschijnlijk zo'n angst voor heeft gehad is dat er door een microfoon gesproken werd en dat ongeveer 40 man telkens aan het klappen waren.
De wandeling door het bos was achter GaiaZoo langs en daar was natuurlijk op het moment dat wij langs kwamen een presentatie bij de Gorilla's. Ook hier natuurlijk weer een microfoon en een hele hoop mensen. Het enigste verschil was dat die mensen Zoran niet kunnen zien en hij hen ook niet zo goed, door alle bomen en stuiken die langs de omheining van het park staan.
Dan wel en dan niet als titel van het bericht slaat dus op het wel bang zijn bij de villa en in een ongeveer gelijke situatie in het bos dan niet bang zijn.
Vanmorgen barste de hemel hier (en volgensmij in heel nederland) even flink open. Alles was dus lekker nat in het bos en met een temperatuur van 20+ is het dan natuurlijk nog lekkerder om lekker overal doorheen te razen. Hij kreeg er dan ook geen genoeg van. Door de struiken en tussen de bomen door. Springend door het hoge gras en weer het stroompje in.

Ik snap het niet

Nadat iemand de boter aan het laten branden en de hele keuken blauw was hadden we even alle deuren opengezet. De serre heeft natuurlijk een deur naar de achtertuin. Naast de serre ligt de keuken vanwaar je doorkunt naar de bijkeuken die ook een deur heeft naar de achtertuin. Deze laatste deur hebben we eigenlijk nooit open, maar nu om het een beetje door te kunnen laten waaien wel. Zoran snapte er helemaal niets van. En die blik op zijn gezicht maakte het voor ons natuurlijk nog leuker om hem even te pesten. Marco en ik gingen dus in tegenovergestelde richting rondjes lopen en Zoran die stond buiten naar de serre en de deur van de bijkeuken te kijken. Uiteindelijk durfde hij wel heel voorzichtig bij de bijkeuken te gaan snuffelen, maar hij deed net alsof het iets heel onbekends en angstaanjagends was. Toch een heerlijke blik als hij het allemaal niet meer snapt.

Onze luilak was gisteravond diep in dromenland.