Zoran en logeetje Okami

Voor het avondeten zijn we nog even voor een plasje naar het veld gelopen. Zoran en Okami sprongen daar gelijk bovenop elkaar dus besloten we het er maar op te wagen en hebben we Okami ook los gelaten. Zijn tuigje nog om zodat we hem toch nog makkelijk en snel vast konden pakken, maar hij luisterde prima.
Na het eten zijn we nog lekker het bos in gegaan en hebben we Okami ook gelijk los gelaten. Ze stormden lekker met zijn tweeen door de struiken heen en hebben weer lekker gestoeid. Okami hield ons ook heel goed in de gaten en bleef prima bij ons. Hij kwam ook snel weer naar ons toe als we hem riepen en liet zich ook weer prima aanlijnen wanneer dit even nodig was.
Op de terug weg naar huis schrok hij zich wel even goed wild. We liepen op een stuk waar de stoep nog geen meter breed is en dan staan de huizen er al gelijk. Precies op het moment dat we daar liepen maakt iemand de rolluiken dicht en toen sprong Okami gelijk een meter de lucht in en trek hij me even flink mee. Zijn angst duurde maar twee seconden, hij keek me aan, zag dat ik rustig bleef en alles was weer oké. Hij hersteld zich dus gelukkig wel heel snel en snapt dat zijn angst geen zin heeft als andere niet bang zijn.
Na het wandelen waren ze allebei weer kapot en besloten ze dat de grote bank precies groot genoeg was voor hen samen.

 Okami mag nu ook lekker los

 Zoran wijst de weg wel

 Okami hield ons goed in de gaten en bleef netjes wachten

 Zoran moet weer spelen. Vlak voor hen weer het grote grasveld waar ze nog even lekker samen doorheen vlogen

 Okami vond dat hij nog niet vies genoeg was en besloot zijn voeten nog even een kleurtje te geven

En deze bank is precies groot genoeg voor ons twee.

(Ja, de bank is kapot dat weten we. Zo'n leuke nep leren bank dat begint allemaal te scheuren na een tijdje. En Marco vind het nogal leuk om te pulken.)

Zoran en logeetje Okami

Vanacht gingen de hondjes zonder problemen Zoran's kamer in om te gaan slapen. Of ze samen in de mand zijn gaan liggen weten we niet, maar we hadden in ieder geval nog een paar kleden op de grond gelegd zoudat er in ieder geval niet op de koude tegels zou hoeven gaan liggen. We hebben maar heel even wat gekibbel gehoord en toen was alles stil en konden we lekker gaan slapen.
Iemand vond het alleen nodig om om half 5 vanmorgen te gaan stoeien. Na een paar keer roepen werden ze gelukkig weer rustig en konden we toch nog een paar uurtjes doorslapen.
Schijnbaar hadden de heren toch niet zo heel veel geslapen vanacht want ze zijn beide echt ontzettend lui. Net in het bos zat er weer wat meer energie in, maar voor Okami was het natuurlijk allemaal zo spannend dat hij geen tijd had om te spelen. Het lopen over de parkeerplaats van GaiaZoo viel reuze mee. Okami was voorzichtig, maar liep toch zonder aarzelen mee. Schijnbaar is er vandaag iets met wielrenners en die fietsen ook over een verharde weg in het bos. Dat vond Okami soms wel wat minder.
Na het wandelen waren ze natuurlijk gelijk weer zo lui dat ze weer alleen maar liggen te dutten.

Zoran en logeetje Okami

Rond 9 uur vanavond waren Jennifer en Didier hier met Okami en Yuna. Ze waren net klaar met cursus en op de terugweg zouden ze Okami hier afzetten. We zijn eerst gelijk doorgelopen naar de achtertuin zodat ze even konden stoeien, maar daarna toch nog even door naar het veld. Daar hebben ze elkaar al rennend nog even goed moe gemaakt.
Toen Jennifer en Didier met Yuna weer vertrokken heeft Okami nog een tijdje voor het raam gestaan. Zoran probeerde hem natuurlijk de hele tijd over te halen tot spelen, maar daar had hij nog even geen zin in. Na een kwartiertje ging hij eens in de tuin kijken en heeft hij nog een paar keer heen en weer gelopen. Van de woonkamer naar de tuin was de eerste paar keer toch best eng. Hij moet dan door de serre lopen waar allemaal papegaaien zitten. Als er dan eentje opeens bewoog als Okami langs wilde, dan schrok hij toch wel een beetje, maar hij hersteld zich toch wel heel snel.
Na een half uurtje begon Okami het toch wel te accepteren en hebben ze ook nog wat gespeeld in de achtertuin. Okami heeft gister ook een aantal keer geprobeert op Zoran te rijden, maar dat heeft Zoran tot nu toe nog niet echt geprobeerd. Af en toe legt hij voorzichtig één poot op Okami's rug, maar dan werd hij toch al vrij snel flink afgesnauwd.
Na een lekker dutje zijn Zoran en Okami weer de achtertuin in gegaan. Okami mag thuis niet op de bank en hij lijkt hier te denken dat hij nog flink wat in moet halen. Omdat Okami de bank al ingepikt heeft mag Zoran dus lekker op de grond liggen.

 Baasjes?

 Zoran: "Kom je mee?" Okami: "Ja maar.."

 Zijn kin ligt nog net op de leuning. Hoe Okami met zijn voorpoten ligt ziet zo grappig uit.

Zoran ligt nooit op die manier.

 Maar even goed gaan liggen dan

En Zoran mag op de grond liggen nu Okami de bank heeft ingepikt.

Op bezoek bij Okami

Vandaag zijn we bij Jennifer, Didier, Okami en Yuna op bezoek geweest. Een parkeerplek vinden in het hartje van een zeer toeristische stad is niet zo'n makkie. Maar toen we eenmaal binnen waren, werden de honden gelijk de achtertuin in gejaagd. Daar hebben ze even wat rondjes achter elkaar aan kunnen rennen en Okami wilde wel even laten zien wie de baas was. Maar dat rijden vond Zoran dus niet zo'n goed plan en hij snauwde Okami soms flink af. Toen ze wat rustiger waren mochten ze weer mee naar binnen, maar ook daar begonnen ze af en toe toch wel flink te stoeien. Met de katten samen ging het niet goed. Vooral Main Coon Jazz vond het erg gezellig in de woonkamer en Zoran wilde wel graag spelen. Zodra Jazz bewoog had Zoran volgensmij toch iets andere plannen en stoof hij achter Jazz aan.
Dan maar even lekker een stuk gaan wandelen. Eerst een parkje met een enorme aangelegde vijver, met fontijnen. Zoran leek het water wel in te willen, maar dat mocht hij dus niet vandaag. Het water stond ongeveer een halve meter onder de rand en behalve een klein houten plankje voor eenden, was er dus nergens een plek om uit het water te komen en ik denk ook niet dat het erg op prijs gesteld zou worden.
Vervolgens liepen we over een lange laan van hele grote bomen richting Kasteel Neubourg. Didier had een tennisbal meegenomen, maar richting het eind van de lange laan vroegen we ons dus af waar die bal gebleven was. Misschien komen ze hem de volgende keer nog tegen en anders heeft een andere hond een leuk nieuw balletje. We hebben nog even snel naar het voor de helft gerenoveerde Kasteel gekeken. Volgensmij waren die grachten ooit bedoeld als een extra obstakel voor vijanden, maar van deze gracht kregen ze toch nauwelijks natte voeten. Daarna zijn we nog door een weiland met koeien gelopen en Zoran en Okami vonden die kalfjes toch wel erg interessant. Via een fietspad kwamen we vervolgens uit bij een pannenkoekenhuis (dat naast het park lag) waar we nog even wat hebben gedronken.
Weer bij Jennifer en Didier thuis aangekomen hebben we nog even wat gekletst en zijn we vervolgens ook weer richting huis gegaan.

Morgen gaan we het terras maar even opruimen/vrijmaken en binnenshuis ook even opruimen en ruimte creeren want morgenavond komt Okami hierheen. Hij mag twee daagjes uit logeren en met twee van die pubers kunnen we maar beter zorgen dat alles goed opgeborgen is en dat we achterom toch een beetje ruimte voor ze hebben om te stoeien.

Boswandeling

Vandaag heb ik de camera maar weer eens meegenomen naar het bos. Het zonnetje schijnt weer lekker en de temperatuur is super. Niet meer zo benauwd als vorige week en gister en vanmorgen was het hier behoorlijk grauw. Het perfecte weer dus om de camera mee te nemen.
Als we naar het veld gaan met Zoran, dan doet hij meestal gewoon ergens, al hurkend, een grote plas. Maar als we naar het bos gaan of de hei, dan doet hij eigenlijk altijd kleine plasjes en meestal bij bomen. Als hij dan plast, dan staat hij gewoon helemaal recht, leunend op een poot, maar zijn andere achterpoot nog net aan de grond om evenwicht te houden. Bij het eerste plasje in het bos begon het dus ook zo, maar hij tilde nog even snel zijn poot van de grond af. Het leek meer een hele rare zijwaardse stap met zijn poot omdat hij gelijk begon te lopen. Bij zijn laatste plasje in het bos deed hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hij gaat stil staan bij een boom, tilt zijn poot op, plast en kijkt gewoon rond.
Nu dan maar een paar fototjes.

 Stokken blijven leuk om op te knagen, maar meenemen is te veel moeite.

 Even mooi poseren. De lijn op zijn neus is as. Er was een stukje van het bos afgebrand en daar was meneer natuurlijk eerder bij als wij.

 Wat moet jij dan? Ik snuffel toch alleen maar wat

 Een mooie Gele Iris (Iris pseudacorus) met een hele jonge Witgerande Tuinslak (Cepaea hortensis).

Ik heb mooiere foto's maar op deze was het slakje het best zichtbaar.

Zoran word altijd helemaal gek als er hoog gras is. Dan krijgt hij een enorme energie-boost en rent er als een dolle doorheen. Het gras stond zeker een meter hoog en meneer vliegt er vrolijk doorheen.

Wandelen op de hei met Okami en Yuna

Vandaag hebben we weer lekker op de Brunssumerheide gewandeld met Jennifer en Didier en Okami en Yuna. Het was ondertussen alweer zo'n twee maanden geleden, dus het was echt weer nodig. In die twee maanden is Okami een echte reu geworden. Eerst was hij net een teef, zo smal was hij, maar nu is hij een stuk breder als Zoran. En ook Yuna was ontzettend gegroeid.

Zoran en Okami waren weer hardstikke blij om elkaar te zien en hebben lekker gestoeid en gerend. Yuna kon ze nu ook een stuk beter bijhouden en ze kon ook lekker happen. Halverwege de wandeling waren we bij de Rode Beek waar ze een klein uurtje lekker in het water gespeeld hebben. Zoran begon met een flinke duik en zwom naar de overkant om daar bij vier golden retrievers te gaan kijken. Maar hij stond redelijk snel weer bij ons nadat een van deze retrievers hem weg had gejaagd. Vlak bij ons stond een hele groep met allemaal jonge honden en daar hebben ze ook nog een beetje mee gespeeld.

Daarna nog een lekker stuk gewandeld en vlak voor de parkeerplaats hebben we nog gezellig aan een picknicktafel gezeten om een beetje uit te rusten. De laatste wandeling, twee maaden geleden, was de eerste keer dat we Okami echt aan konden raken. Deze keer had hij weer even tijd nodig om te wennen, maar daarna was het allemaal helemaal geen probleem meer. Eens kijken of Okami voor ons straks net zo'n schoothond word Zoran. Terwijl Jennifer rustig was gaan zitten bij de Rode Beek, besloot Zoran zich even bovenop haar schoot te werpen. Natuurlijk was Zoran nog helemaal nat en modderig, want anders is het natuurlijk een stuk minder leuk he.

 Okami

 Okami

 Okami

Okami

Zoran

Zoran

Okami

Zoran

 Okami

Zoran

Yuna

Okami

Yuna

Okami

Yuna en Okami en Zoran die weer even duwen voordat ze gaan stoeien.

Okami

Zoran

Wandelen op de hei met Clowd

Vanmiddag hadden we afgesproken om met Tiny en Willem en hun 4½ jaar oude Saarloos reu Clowd te gaan wandelen op de Brunssummerheide. Natuurlijk wilde Zoran gelijk weer alleen maar spelen, maar Clowd was heel erg duidelijk. Zoran probeerde het spelen nog wel een aantal keer uit te lokken, maar daar had Clowd geen zin in. Gewoon lekker samen wandelen, af en toe een stukje rennen, maar dat geduw en getrek was niet nodig. Clowd is een wat schuwere hond, maar bij mij kwam hij toch wel al snuffelen. Bij het bezoekerscentrum hebben we nog even op het terras gezeten. Clowd had er eerst niet zo veel zin in, maar met wat aanmoediging liep hij braaf het terras op en daar was alles weer prima.
Het was wel heel leuk om een keer met een oudere hond te wandelen. Meestal zijn het leeftijdsgenoten of jongere honden, maar dit keer was Zoran de ranglagere.
Hier nog wat foto's.

 Zoran en voorop Clowd

 Clowd

 Clowd

 Clowd

 Clowd

 Zoran

Zoran

Foto's

Wat een heerlijk weer was het vandaag. Geen wolkje aan de lucht en een aangename temperatuur. Een mooie dag om de camera weer eens een keertje mee te nemen. Vanmiddag tilde Zoran zijn poot weer een keer heel voorzichtig op tijdens het plassen, maar de keren daarna deed hij het weer mooi gehurkt.
Richting het bos lopen we over de parkeerplaats van Gaia Zoo en daar stond het echt helemaal vol vandaag. We lopen er dagelijk overheen, maar dit was toch de eerste echt goede dag van het jaar voor Gaia Zoo. Ondanks dat hij iedereen wil besnuffelen, vind hij het tegenwoordig niet meer zo leuk als er iemand naar hem toe gaat. Een aantal maanden geleden kon iedere vreemde hem nog zonder problemen aaien, maar nu moet je hem echt rustig benaderen en zelfs staat hij alsof hij elk moment wil vluchten. Maar zo door de drukte over de parkeerplaats heen lopen is geen enkel probleem, zolang er maar geen aandacht aan hem geschonken word.
In het bos kan hij heerlijk los rennen en bij een veld springt hij als een jong lammetje door het hoge gras. Hier een paar foto's van vanmiddag.